~~** จับมือฉันเดินร่วมทาง **~~

มันเป็นวันหนึ่งของกลางฤดูฝน
กลุ่มคนแปลกหน้ากลุ่มหนึ่ง เดินทางมาที่นี่
จุดมุ่งหมายคือเพื่อลงสำรวจพื้นที่ 
ฝนไม่ได้มีทีท่าว่าจะตกลงมาเลยซักหยด 

ฉันนั่งมองเหม่อออกไปทางปลายนาหน้าอาคารสำนักงาน
ต้นตาลยืนต้นอยู่เดียวดายบนคันนา สายลมพัดโชยมาแผ่วๆ
เสียงของใครบางคนกำลังพูดคุยกัน
ผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้นกับพี่เจ้าหน้าที่อีกคน
เมื่อบอกความต้องการเรียบร้อย 
ฉันก็ต้องรับหน้าที่เป็นผู้นำทาง... 
 
นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันเจอเธอ  เธอส่งยิ้มให้ฉันมาแต่ไกล
เป็นจังหวะที่ลมพัดมาวูบหนึ่ง ฉันได้กลิ่นหอมอ่อนๆของบางอย่าง
เธอราวกับเป็นความสดใสของดอกข้าวบานอยู่ในท้องทุ่ง
ในวันที่ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าสดใส  เธอยิ้มให้ฉันอย่างคนคุ้นเคย
ฉันไม่กล้ามองเธอตรงๆ เพราะไม่คุ้นชินกับคนแปลกหน้า

เธอเริ่มต้นทักทาย พูดคุยกับฉันอย่างไม่เคอะเขิน 
วิธีที่เธอพูดจามันช่างเหมือนกับท่วงทำนองเพลงอ่อนหวาน
ที่ขับกล่อมให้ผู้คนหลับใหล...

ในวันนั้นเธอกลับไป พร้อมกับข้อมูลหลายๆอย่าง
ฉันไม่คิดว่าเธอจะจำฉันได้ด้วยซ้ำ เมื่อวันที่เธอกลับมาอีกครั้ง
เธอยังเป็นคนเดิม ที่นำพาความสดใสมาสู่คืนวันสีหม่นมัวของใครอีกหลายคน
เธอยิ้มแย้ม พูดคุยกับฉันราวกับรู้จักกันมาแรมปี
อัธยาศัยของเธอเป็นสิ่งที่น่าประหลาดใจ

เมื่อก่อนฉันเคยคิดเอาเองว่า
การที่เราจะได้เจอกับใครซักคนบนโลกนี้
มันคือความบังเอิญ เพื่อนสนิทชิดเชื้อ คนรักที่คบหากัน
ผู้คนรอบข้าง เราต่างบังเอิญมาเจอกันทั้งนั้น ...
แต่มาตอนนี้ฉันไม่คิดว่าจะมีความบังเอิญอยู่จริงบนโลกนี้ ...
ก็ถ้าทุกอย่างเกิดขึ้นจากหลักของเหตุและผล
บางทีการที่เธอมาที่นี่ ก็อาจจะมีเหตุผลบางอย่าง 
ฉันอยากจะเชื่ออย่างนั้น ...

แล้ววันนี้ก็มาถึง ฉันนั่งมองดูเธอจากไปเงียบๆ
เธอจากฉันไปแล้ว จากไปแบบที่คงไม่หวนกลับมาอีก 
จากไปพร้อมกับบางสิ่งบางอย่าง...
.
.
.
 
หลายวันมาแล้วที่ฝนไม่ตกลงมาเลย 
ฉันนั่งมองเหม่อออกไปที่ปลายนา
ต้นตาลยังคงยืนต้นเดียวดายอยู่บนคันนา
บางทีคืนนี้ฝนอาจจะตกลงมา
กลุ่มก้อนเมฆสีดำกำลังตั้งเค้ามองเห็นอยู่ไกลๆ
ถ้าลมไม่พัดพาก้อนเมฆจากไปซะก่อน

ก็ทุกอย่างเกิดขึ้นจากเหตุและผล เมื่อมีเมฆก็ต้องมีฝน..
เหมือนกับเธอ ที่เดินทางมาที่นี่เพราะเหตุผลบางอย่าง
และก็จากไปเพราะเหตุผลบางอย่างเช่นกัน ... 
    
 

รอยยิ้มของเธอ ยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ
และมันก็ย้อนกลับมาเยี่ยมเยียนฉันอยู่เสมอ

การเจอกันของเราก็คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอก 
อย่างน้อยฉันก็เชื่ออย่างนั้น...