~** จับมือฉันเดินร่วมทาง **~

พวกเขากลับมา...
จากที่ทางอันบางเบาแม้ในความทรงจำ
เยี่ยงเดียวกับกะลาสีผู้แตกสลาย
และลอยคอ ด้วยซากผุพัง ความหวัง
เรือพวกเราถูกป่นขยี้ด้วยวัย

ลุงของฉัน
ขายแรงแรกกับการงานอันโสมมในสิงคโปร์
พายุกระชากเนื้อหนัง กระทั่งชีวิตไปจากเขา
เหลือเพียงผงกระดูกกลับมา
ราวกับวิญญาณพเนจรโหยหาแผ่นดินกำเนิด

พ่อของฉัน
ซ่อมแซมปรารถนาในวัยหนุ่มด้วยบทเพลงอันแปร่งปร่า
ขุดผืนแผ่นดินเดียวดายเพื่อค้นหาดวงใจอันอุดมสมบูรณ์
แต่ริ้วรอยชรากลับหว่านโปรยเมล็ดพืชที่มิอาจงอกเงย
ลงในความลืมเลือน

พี่ชายของฉัน
พาเรือนกายที่ถอดแบบจากพ่อพลัดหายจากบ้าน
และมีข่าวลือในทุกขวบปี
ถึงชะตากรรมตามสถานที่คุมขัง หรือซ่องโสเภณี
เขาร่ำรวยที่ไต้หวัน...
กลายเป็นเหยี่ยวทะเลทรายในตะวันออกกลาง
และหายสาบสูญ

น้องชายของฉัน
เริ่มเรียนรู้คำสาปของความทะเยอทะยาน
เขาอยากครอบครองโดยไม่ต้องลงแรง
ยกเว้นก็แต่เพียง
เถ้ากระดูกของกาลเวลา

ป้าของฉัน
ผูกริบบิ้นพุ่มหม้ายด้วยการโยกย้ายเข้าเมือง
กระโจนลงแหวกว่ายในทะเลเหงื่อของโรงงาน
และเริ่มเก็บเงินซื้อบ้านหลังเล็ก

แม่ของฉัน
ผลักไสครุ่นคำนึงถึงวัยสาวด้วยการเลี้ยงดูเด็กเด็ก
หมุนชีวิตอันเปลี่ยวดายตามดวงตะวัน

พี่สาวของฉัน
นับวัน เดือน ปีอันว่างเปล่าแทนกลีบดอกไม้
มองดูความสดชื่นแห่งวันวัยเกลื่อนกระจาย
บนผืนพรมอันอาดูรแห่งชีวิตไร้คู่

น้องสาวของฉัน
พับผืนแปลงไร่นาที่เคยเขียวชอุ่มลงในกระเป๋า
เก็บซ่อนดินโคลนลงในแป้งพับ ลิปสติก
ประพรมน้ำหอม
และพยายามสื่อสารกับโลกจิตวิญญาณด้วยโทรศัพท์มือถือ
เพื่อเติมเต็มห้วงวันที่ทะลักมาสู่
ราวกับลูกปลาถูกกระตุ้นด้วยน้ำวน

พวกเขากลับมา.....
จากที่ทางบางเบาแม้ในความทรงจำ
ขณะฉันตกหล่นท่ามกับดักของความใฝ่ฝัน
หวังเพียงคำทักทาย
ด้วยรากฝอยอันรกเรื้อของกระจุกหญ้าในดวงใจ

โดย อรอาย   อุษาสาง : เนชั่นสุดสัปดาห์